1 augustus - Eindelijk naar de Galapagos

En vanmorgen was het dan eindelijk zover, het vertrek naar de Galapagos eilanden.
We konden redelijk uitslapen. In de ochtend nog even een cache opgepikt tegenover het hotel en na het ontbijt naar het vliegveld van Guayaquil. Daar kregen we direct al te horen dat onze vlucht zeker met een uur vertraagd was vanwege slecht weer in Quito, waar ons toestel vandaan moest komen. Dat werd uiteindelijk 2,5 uur en daardoor misten we direct een deeltje van ons middagprogramma op ons eerste eiland San Cristobal. Een klein lichtpuntje is dat het hier weer een uurtje vroeger is, een tijdsverschil van 8 uren met Nederland.
Direct na aankomst op de luchthaven mag je 100 dollar per persoon aftikken voor entrance-fee voor het nationale park. In het hotel hadden we een paar minuten om de koffers neer te zetten en we zijn toen meteen naar het Interpretationcenter gegaan, een soort museumpje dat het ontstaan en de geschiedenis van de Galapagos vertelt. Een leuk weetje: de eilanden schuiven per jaar 3 cm naar het vaste land van Ecuador op. De oostelijke eilanden zijn het oudste en aan de westkant komen door vulkaan uitbarstingen steeds nieuwe eilanden bij die dan ook weer opschuiven. Geinig, toch?

Op de wandeling naar het museum zagen we al direct veel zeeleeuwen en leguanen. In de lucht veel enorme fregatvogels  en de beroemde Darwin Finch (een klein vinkje). Ook de gele Galapagos Canary vloog rond. Na het bezoek aan het museum en nog een wandeling naar een mooi uitzichtspunt mochten we zwemmen op een mooi stukje strand tussen de zeeleeuwen. 2 van de jongste groepsleden maakten toch een duik maar kregen het even aan de stok met een dominante zeeleeuw die hen het water heeft uitgejaagd.
Wat echt schattig was waren behoorlijk wat zogende jonge zeeleeuwen. Ik probeer een filmpje te uploaden. Hoop dat dat lukt.

31 juli - Reserva Ecologica Manglares Churute, dus veel muggen

Deze dag vertrokken we voorgoed uit de hooglanden van Ecuador. Vanaf Cuenca op ongeveer 2900 meter stegen we eerst naar ons hoogste punt over de westelijke Andes op 4200 meter naar de Pacific. Einddoel van de dag is Guayaquil, de grootste stad van Ecuador met 3,5 miljoen inwoners maar ook met een enorme criminaliteit. Het wordt ons ten zeerste afgeraden om ons in bepaalde wijken te begeven of na een bepaalde tijd nog buiten te zijn. We zijn halverwege de middag bij ons hotel aangekomen en voelen ook niet de behoefte om nog veel te ondernemen. Een rustmoment is nu even welkom.
Voordat we in Guayaquil aankwamen hebben we eerst een bezoek gebracht aan Reserva Ecologica Manglares Churute, een natuurpark dat deels bestaat uit een mangrovebos. Een hoge temperatuur en water betekent muggen! En die waren er met vele duizenden. We hadden beter een douche met 50% Deet kunnen nemen want ze staken gewoon door 2 lagen kleding heen. Op gegeven moment mijn regenjack maar aangedaan om een extra laag te vormen tegen deze pokkenbeesten. Enfin, het mangrovebos bood ons in korte tijd wel de meeste vogels om te fotograferen. Twee bijzondere vogels die we zagen waren een visarend en een redelijk grote ijsvogel. Verder enkele ibissen en blue herons, ofwel amerikaanseblauwe reigers en enkele groefsnavelani's, familie van de koekoeken.

Na de boottocht op zoek naar de vogels hebben we in een ander deel van het reservaat gezocht naar de brulapen, ofwel howlers. Helaas konden we ze niet traceren, hoewel we ze wel hebben gehoord. Maar om ze te spotten hadden we verder een berg op moeten lopen, maar in de warmte en dik aangekleed tegen de muggen die nauwelijks last hadden van de Deet, hebben we de wandeling vroegtijdig afgebroken.
Ons hotel ligt tegenover een klein parkje met iguana's. Toen de stad vele jaren geleden uitbreidde in deze richting zaten die er al en zij hebben er toen gewoon omheen gebouwd en er een soort beschermd parkje van gemaakt dat wordt bewaakt. Vanaf de 6e etage zien we de iguana's in de bomen zitten.
Vanavond onze laatste avond met onze geweldige gids, Marc. Morgen even na 9 uur vertrekken wij naar de luchthaven en vliegen in 1,5 uur naar Galapagos en daar krijgen wij 2 nieuwe gidsen die dat deel voor hun rekening nemen. Marc reist direct na ons vertrek weer terug naar Quito en een uur nadat hij daar geland is start voor hem een nieuwe groep die dezelfde reis maakt.

30 juli - Panamahoeden en struinen door Cuenca

Vandaag was een relaxdag in Cuenca maar het startte wel met een bezoek aan een van de beroemdste Panamahoeden fabrieken van Ecuador en eigenlijk de wereld. Die is van Homero Ortega. Wel raar dat een van de beroemdste Ecuadoriaanse producten vernoemd is naar een heel ander land. Dat zit zo. In de 19e eeuw had men in Cuenca hoeden gemaakt van palmriet en die meegenomen naar Panama. Daar is de hoed door diverse vooraanstaande personen gekocht en toen ze vroegen hoe zij aan de hoeden kwamen, bleek dat Panama te zijn. Een van hen was een werker aan het Panamakanaal die bekender werd als schilder en een hoed aan zijn vriend Vincent van Gogh gaf. Die heeft met die panamahoed enkele zelfportretten gemaakt. Bij de opening van het Panamakanaal kocht president Roosevelt ook zo'n hoed in Panama. Eigenlijk had het een Ecuadorhoed moeten heten en men is nog bezig om te kijken of de naam veranderd kan worden maar als een hoed al meer dan 150 jaar Panamahoed genoemd wordt krijg je dat er toch niet meer uit. Onze reisleider leek ook hier kind aan huis en kon ons veel vertellen over het gehele productieproces.
De duurste hoed is overigens eentje waarbij het riet in zo fijne strengen wordt geweven door vrouwen dat zij met 1 hoed ongeveer 6 maanden bezig zijn. Als je water zou gieten in de hoed, lekt hij niet. Die hoed kan op een speciale manier worden opgerold en speciaal worden verpakt en daarna springt hij weer in zijn oorspronkelijke vorm terug. Mits goed opgerold, hetgeen je geleerd krijgt bij aanschaf, kun je dat altijd blijven doen. Er zijn niet veel van deze speciale hoeden en dat zal aan de prijs liggen. De productieprijs is $ 2.500,-. De verkoopprijs ligt dus hoger maar deze hoed wordt eigenlijk als traditie aan de presidenten van de VS gegeven. Benieuwd wat een lompe boer als de huidige president ervan vindt. De zaak wordt nu door de kleinzoon en 3 kleindochters van de oprichter gerund en die zijn een hele nieuwe range producten gaan maken, zoals vrouwenhoeden en tassen die over de hele wereld in exclusieve winkels worden verkocht. Op de foto zie je de uiterst dichtgeweven hoed die zo duur is.

Over de middag niet echt veel bijzonderheden. Hier hebben ze een hop on hop off bus, dus konden we wat meer van het oude centrum zien met de vele invloeden van de indianen, Inca's en spanjaarden. Verder wat inkopen gedaan voor morgen, weer een reisdag en een bezoek aan een mangrovegebied. Uiteraard meer daarover in mijn volgende blog.
Hoewel we nog tot en met woensdagochtend met de huidige chauffeur en reisleider optrekken voor we naar de Galapagos gaan gaan we vanavond formeel afscheid nemen. Traditiegetrouw krijgen zij een fooi van de groep. Het basissalaris van een reisleider is zeer karig en ligt zelfs in Ecuador op een niveau dat hij net aan rond zou kunnen komen. Als ik het zo bedenk gaat er per reiziger misschien maar 40 euro van het forse reisbedrag naar de reisleider. Ik durf te stellen dat ik nog nooit zo'n goede reisleider heb meegemaakt. Wat een passie, kennis, humor en organisatievermogen heeft deze man.

29 juli - Wandeling in Cajas National Park

Deze dag stond in het teken van een wandeling op net onder de 4000 meter in Cajas, een waanzinnig mooi merengebied op grote hoogte. Cajas betekent overigens koud, maar dat viel vandaag reuze mee. Hier is de groep in tweeën gedeeld, een voor de fotografen die van de natuur genieten en dat ook willen vastleggen en en tweede groep die meer stijging en snelheid geen probleem vond. Marjon nam groep 1 en ik groep 2.

Ook nu weer zoveel geleerd gekregen over de plantjes die hier groeien en de bomen die vooral een probleem vormen. Zo is de eucalyptus boom een soort die wel handig leek als snelle groeier maar die teveel water uit de grond halen zodat dat weer een probleem is voor de grond. Die boom is niet meer uit te roeien. Hetzelfde geldt voor naaldbomen die uit Canada binnen zijn gehaald. Leek een goed idee maar is nu vooral een last. Om nog maar niet spreken van de forel. Een lekkere vis maar zo agressief dat de inheemse catfish erdoor is verdwenen. Nu proberen ze uit alle macht de forel weg te vissen daar.

In Ecuador wordt het superfood Quinoa uitgebreid verbouwd. Op onze reisdag gisteren zagen we al dat veel indianen stammen dat verbouwen en er veel geld mee verdienen, hetgeen overigens een goede en eerlijke zaak is. Tijdens onze wandeling zagen wij ook quinoabomen. Bijzondere bomen die ongeveer 1 cm per jaar groeien, een roodachtige bast hebben van flinterdunne velletjes die steeds afvallen. We zijn 2x tijdens de wandeling door een quinoabos gelopen en dat geeft een beetje een Tolkien-gevoel. Na de wandeling nog geluncht in een eenvoudig restaurantje en daar een kippensoep genomen. Dit was typisch een soep in de categorie: ork-ork-ork, soep eet je met mes en vork, en een beetje met een lepel. Zie de foto.

Vanmiddag in een grote supermarkt nog een koffer kunnen scoren want de rits van mijn reistas is naar de knoppen en dat is niet handig als we woensdag naar de Galapagos vliegen.

28 juli - Een druk programma op een lange reisdag

Vandaag gaan we naar het een na laatste hotel op het vaste land van Ecuador, in Cuenca.

De eerste stop was op een drukke veemarkt in Riobamba. Ook vorig jaar in Madagascar hebben we een veemarkt bezocht maar dat was een soort ongeorganiseerde bende en hier was het veel groter en was het een georganiseerde bende. Riobamba is echt een indianen stad en dat betekent veel kleine mensen in zeer kleurrijke kleding. Het is dus enorm fotogeniek om te proberen die getekende koppen van die oudere indianen vast te leggen. Ze houden daar overigens niet zo van. Als je een foto van hen neemt, neem je een stukje van hun ziel, vinden ze. Als je betaalt is het wel goed. Uhmmm, hoe zit dat ook alweer met godsdiensten? Enfin, in totaal heeft het ons 1 dollar gekost en is een zoomlens een mooie uitvinding.

Een enorme vracht aan dieren die per soort in een deel van de markt staan en het leuke is als een schaap of varken weet te ontsnappen. Dan rent de eigenaar er achteraan en niemand die een hand uitsteekt. Overigens viel op hoe goed de dieren er uitzagen. Bijna al het vee is scharrelvee en alles was goed doorvoed.

Daarna ging de reis dor naar de beroemde treinreis naar Nariz de Diablo,  de Duivelsneus. Dat is een stuk treintracé dat van 1900 tot 1901 is gebouwd. Van de 4000 werknemers zijn er 2500 omgekomen. In eerdere tijd werd de berg waar de trein omheen moest al de Neus genoemd, naar de vorm van de berg, maar mede vanwege de vele doden kreeg het de huidige naam. Het is een treinreis van in totaal een kleine 2 uur door een schitterend landschap.

Tenslotte hebben we een bezoek gebracht aan het Ecuadoriaanse Incastad Ingapirca. Het is niet van de grootsheid van de oude Incasseren in Peru en Bolivia maar het is de enige stad met een elipsvormige zonnetempel die nog geheel intact is. Het had ook weinig gescheeld of Ecuador was het belangrijkste land van de Inca's geworden omdat ze vergevorderde plannen hadden om de stad die nu Quito heet te veroveren. Ze waren namelijk van plan een stad te veroveren zo dicht mogelijk bij de evenaar. Dat had dan hun hoofdstad moeten worden. De Spanjaarden gooien echter roet in het eten en versloegen en verdreven de Inca's.

27 juli - De Chimborazo

Vandaag is een reisdag van Baños naar Riobamba onder de rook van de inmiddels niet meer actieve vulkaan (laatste uitbarsting 12000 jaar geleden), de Chimborazo. Op en rond deze vulkaan hadden we 2 activiteiten, maar eerst iets over de Chimborazo zelf.
De Chimborazo meet volgens de gebruikelijke metingen, vanaf zeeniveau, 6310 meter, maar...... als je alles zou meten vanaf het midden van de aarde zou dit de hoogste berg zijn geweest van de wereld, meer dan 2000 meter hoger dan de Mount Everest. Dat komt vooral omdat de aarde niet perfect rond is maar wat platter. De afstand van de polen tot het midden van de aarde is korter dan vanaf de evenaar en de Chimborazo ligt net ten zuiden van de evenaar. We zijn met de bus eerst gereden naar het hoogste punt waar een voertuig kan komen en dat is op 4800 meter. Voor ons westerlingen die soms onder de zeespiegel leven kan dat redelijk gevaarlijk zijn. Voor onze aankomst daar moesten we minimaal 2 liter water hebben gedronken en enige haast wordt direct afgestraft. Er is een enorm gevaar op hoogteziekte dus. Op 4800 m hebben we geluncht en alleen als je je behoorlijk goed voelde mocht je wagen naar 5000 m te gaan en dat is 8 personen van onze groep gelukt, maar het was een zware wandeling.

200 m stijgen lijkt niet veel maar dat zie ik inmiddels anders. Op dat moment waren al 2 mensen ziek geworden en zij zijn in de bus gebleven. Overigens op de wandeling naar 5000 m nog een cache kunnen doen.
Na het wandelen gingen we met mountainbike van 4800 m eerst naar het begin van het Chimborazo National Park op ongeveer 4300 m over een onverharde weg van 9 km lang. Daarna ging de groep over asfaltwegen verder omlaag naar rond de 3000 m over een afstand van 26 km. Op die route kregen we wat vaker de zon te zien en kwam de top van de Chimborazo met eeuwige sneeuw soms tevoorschijn. Een prachtig landschap met af en toe wild levende vicuñas, een lamasoort die tijden uit het Ecuadoriaanse landschap was verdwenen. Het wol van de vicuña is erg duur en het is ten strengste verboden de wild levende dien te scheren laat staan te vangen. Op 1 van de foto's zie je een paar vicuñas.  Al met al een paar vermoeiende activiteiten zeker op deze hoogtes, derhalve vroeg naar bed.

25 en 26 juli - Naar en in Baños

In de vroege ochtend van de 25e moesten we weer helaas de mooie ecolodge in de jungle verlaten naar onze nieuwe bestemming Baños. Over de reis valt niet zoveel te vertellen behalve dat we in de avond een restaurant bezochten waar de eigenaar werkelijk niet in staat was om een groep eters te bedienen. Hij kon het totaal niet aan en toen we vroegen om mayo liep hij naar het terras en vroeg een bekende om snel een fles in de supermarkt te kopen. Er mankeerde wel meer en het is jammer dat de man het overwegend prima werk van de kok teniet deed.
Dan Baños. Een redelijk grote plaats, gesticht in 1610, dat redelijk ontspannen overkomt. Het is gelegen naast de zeer actieve Tungurahua vulkaan, met 5016 meter de 10e hoge berg van Ecuador. Baños zelf ligt in een soort kom, omsloten door behoorlijk hoge bergen met aan de oost- en westzijde een lavaslenk, ontstaan bij eerdere uitbarstingen. Simpelgezegd betekent dat dat de bevolking bij een uitbarsting moeilijk via die zijdes kan vluchten. De enige uitweg is de berg oprennen recht tegenover de vulkaan. Daar is ook een weg aangelegd die slingerend naar boven gaat speciaal als evacuatieroute. Overal in Baños zie je borden over het evacuatieplan, mocht het tot een uitbarsting komen. Bij mooi helder weer is er op de vulkaan een spectaculair schouwspel te bewonderen. Vanaf de berg tegenover de vulkaan kun je dan 's avonds roodgloeiende lavastenen vanuit de krater over de helling zien rollen. Een deel van de groep is nu op die berg en hoopt dat schouwspel te kunnen zien maar het regende net en bijna de hele dag zaten alle bergen in de wolken; wij zijn dus niet meegegaan. Het was al een beetje drukke dag. Overigens hebben na de stichting van Baños Dominicaner monniken gezegd dat het zo'n vaart niet met een uitbarsting zal lopen omdat God over de stad waakt. Vulkaan-experts geven echter aan dat een zware uitbarsting zeer reëel is en verwacht kan worden en dat de vorm van de kegel van de vulkaan dusdanig is dat die waarschijnlijk de stad zal raken.
keer. Ter plaatse besloten we er toch overheen te gaan want de weg terug was ook niet makkelijk gezien de modderpaden. Daarna in de omgeving nog wat dingen gezien en na de lunch zijn we met 5 mensen van onze groep met paarden de bergen ingegaan meer in de richting van de vulkaan, maar zoals gezegd bleef hij al de tijd in de wolken. We zijn niet dichterbij geweest dan een kilometer of 3.

Vanmorgen zijn we met een man of 12 met een zeer oude kabelbaan over een ravijn naar de andere kant gegaan om daar te wandelen. Het was geen best weer en eenmaal aan de andere kant hoorde de reisleider dat de wandelroute mogelijk geblokkeerd kon zijn. Bleken afgelopen nacht 3 aardverschuivingen te zijn geweest. Niet zo groot als afgelopen zondag maar toch over een breedte van zo'n 10 meter en een lengte van een meter of 80 en dat 3 keer. Ter plaatse besloten we er toch overheen te gaan want de weg terug was ook niet makkelijk gezien de modderpaden. Daarna in de omgeving nog wat dingen gezien en na de lunch zijn we met 5 mensen van onze groep met paarden de bergen in gegaan, meer in de richting van de vulkaan maar zoals gezegd bleef hij al de tijd in de wolken. We zijn niet dichterbij geweest dan een kilometer of 3.